Los hermanos Almagro tienen mucho que contar. Quien quiera saber que le@. No somos eruditos ni maestros de la palabra, pero quizá encuentres en nuestras líneas algo que te haga sonreír... o llorar. Dependerá del día... o del hermano ;)
Where things can be what you want them to be Where you can be what nobody knows you can be Where you can feel what you haven't felt still. Deep inside, in your Microcosm, you can be you.
With no rules, no dependences, no pain no shadows, no misteries, no chains no time, no frontiers, no space, in your parallel universe, you can be the King.
Parallel Universe by Red Hot Chili Peppers (Live @ Slane)
Sme rana a noz Sme pravda a loz My sme dvaja psi Abrham a syn Ja sa polepsim Ty sa polepsi Tisic dovodov na sto rozchodov A poslednykrat pokus o navrat
Pytaj si, co chcec Vsetko dostanes Nik nas nepozna Nikto nevie viac Ako s blaznom zit Prazdno je nas byt Iba ty to vies a ja to viem tiez Iba ty to vies a ja to viem tiez
Najhorsie vycitky su tie neme Preco sa sucasne milujeme a zranujeme? Vsetko vieme Preco sa chapeme, nechepeme
Je zazrak, ako sa rany hoja Tak uz mi zavolaj, laska moja Nikto ta nema rad tak ako ja Tak uz sa nehnevaj, laska moja
We are wound and knife we are truth and lie We are two dogs Abraham and son I will redeem You will redeem Thousand reasons for hundred break-ups And the last time try to comeback
Ask for what you want You'll get everything Nobody knows us Nobody knows more Like living with fool Our flat is void Only you know it and i know it too Only you know it and i know it too
The worst reproofs are voiceless Why we love and hurt each other? We know everything Why we understand, misunderstand?
It's wonder, how wounds are healing So call me, my love Nobody loves you as much as me So don't be angry, my love
Y me llama el cepas y me dice el sábado: - “Prepárate, que esta noche la liamos Chuspi”. “Hasta las seis de la mañana por lo menos” “No quiero que luego te tomes los churros y te largues antes que yo” - Jajajajajaja. Todavía me acuerdo con la cara que se fue a las tres de la mañana. Como decía Gandalf….”que buena que es la hierbecita de la Comarca”. Tres trompetas como las de Semana Santa en los “Coloraos”. Ya ayudé a soplar tres o cuatro veces y me dio por reírme hasta de la “Tasca gao”. Jajajaja. Y mi Andrés, que me vio en actuación estelar, más rápido que las páginas amarillas llamando al “litri”. Jajajaja. Y el López decía que no había ambiente en “Teatro Circo”, jajajaja, mare mía si cuando salí de allí había perdió cuatro tallas!! ni respirar podía. Parecía la Señorita Escarlata cuando le aprieta el corsé la negra. Jajaja. Ahora que el sábado que viene vuelvo fijo! Sí sí.jajajaja. Na, que me estaba acordando de to esto, y lo he tenío que escribir. Hay señó señó.
“Cuando aprendas a aceptar en lugar de esperar tendrás menos decepciones” “Es vano irritarse contra las cosas, porque ellas no se preocupan para nada de nuestra irritación”
Esta mañana, intentando poner algo de orden en mi habitación, me he cruzado con cierto libro que leí hace unos años, y antes de abrirlo, recordaba que escribí algo en la contraportada. Son el par de frases que abren este escrito. Me acuerdo que por aquella época, me ayudaron a pensar, a reflexionar, y a calmarme en ciertos momentos. He intentado no separarme mucho de esas ideas, de llevarlas conmigo casi a diario, de cobijarme en ellas, pero ¡qué difícil!, qué tremendamente difícil es, a veces, para mí llevarlas a cabo. Supongo que todos tenemos, en ocasiones, esa tremenda guerra interior, entre lo que se hace, se debería hacer, lo que queda bien…. La verdad es que normalmente, en caliente, se hace y luego se piensa. Supongo que también hay veces que los sentimientos ponen un poco la zancadilla, y es difícil discernir la claridad de la razón cuando prevalece la del corazón. Pero aún así, aún así, a mí me cuesta aceptar a veces. Que las cosas son así y punto. Que no hay que manejar, ni manipular, ni imponer. Las cosas, las personas, los días, las situaciones…todo. Todo lleva su ritmo, y tú no tienes la batuta de director de orquesta en todo momento. Es la guerra, entre lo que uno desea en cierto momento, y no pedir tanto a los demás ni a la vida. Es ahí, cuando se prepara el campo de batalla, justo ahí cuando procuro, intento, medito, reflexiono, me paro y pienso: Confórmate y da gracias. Aún así, repito, es difícil. Calma y fuerza.
“Todo lo que no se comprende, envenena” EUGENIO D’ORS.
Aún estoy emocionado. He leído esta tarde esta noticia, publicado en un periódico aragonés y ha puesto una incansable sonrisa en mi cara :) Parece que dentro de poco podré cumplir un pequeño gran sueño. A pesar de las grandes dudas levantadas sobre una posible, no ya reunificación del grupo, sino algún último concierto conmmemorativo, siempre debimos creer en la prometida "gira del próximo milenio"
She never took the train alone she hated being on her own She always took me by the hands and said she needs me
She never wanted in love to fail she always hoped that it was real She'd look me in the eyes and say 'believe me' And then the night becomes the day and there’s nothing left to say If there's nothing left to say then something’s wrong
Ohhh, tonight, you killed me with your smile so beautiful and wild, so beautiful Oh tonight, you killed me with your smile so beautiful and wild, so beautiful and wild
And as the hands would turn with time she'd always say that she was my mine She'd turn and lend a smile to say that she's gone But in a whisper she'd arrive and danced into my life Like a music melody like a lovers song
Oh tonight, you killed me with your smile so beautiful and wild, so beautiful Oh tonight, you killed me with your smile so beautiful and wild, so beautiful and wild
Through the darkest night comes the brightest light And the light that shines is deep inside It's who you are
Oh tonight, you killed me with your smile so beautiful and wild, so beautiful Oh tonight you killed me with your smile so beautiful and wild, so beautiful …beautiful Oh tonight, you killed me with your smile so beautiful and wild, so beautiful and wild So beautiful and wild So beautiful and wild
Podrán gustar o no, pero nadie puede negar la armonía y contundencia de sus melodías, el original timbre de la voz de Bunbury y la poesía de sus canciones. Aún hoy, inimitables. Aún hoy, héroes.
Dedicadas a Cristina Cortés, esperando que puedan empezar a gustarles.